Andorn: werking, gebruik en dosering

De gewone andorn (Marrubium vulgare) is een Lippenbloemigen, die de voorkeur geeft aan droge leem- en kleigronden en een warm klimaat. Oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied, komt hij tegenwoordig ook voor in Noord- en Zuid-Amerika en Australië. Een minder temperatuurgevoelige variant heeft zich zelfs via Midden-Europa tot in Zweden en Schotland uitgestrekt.

Al meer dan 2000 jaar is de andorn een populaire plant in de fytotherapie en wordt daarom al heel lang doelgericht geteeld. De oude Grieken en Egyptenaren waardeerden het kruid. Ook uit de kloostertuin is het niet meer weg te denken.

De werking ervan is grondig onderzocht en gedocumenteerd. De slijmoplossende en ontstekingsremmende eigenschappen wordt tegenwoordig in de geneeskunde gebruikt bij bronchitis en soortgelijke hoestklachten, bijvoorbeeld in de vorm van druppels en geperste sappen. Gedroogde andorn voor thee is ook erg populair.

Andorn smaakt bitter. Dat komt doordat het waardevolle bitterstoffen bevat, waarvan we met onze verfrissende BitterKraft! benutten. Marrubiin is de naam van de specifieke bitterstof in de gewone andorn, waaraan de plant zijn Latijnse naam te danken heeft. Daarnaast bevat de plant Terpenen, etherische oliën, looistoffen, harsen, wassen en slijmstoffen is aangetoond.

De kruidachtige plant met de rechtopstaande stengel wordt tussen de 30 en 80 centimeter hoog. Breed, ovale tot ronde bladeren met een getande rand zijn bedekt met vilt. Een soortgelijk wit vilt siert de onderste helft van de vierkante, holle stengel. Witte bloemen vormen bolvormige schijntrossen rondom de steel. De bloeiperiode van de andorn loopt van juni tot september.

Andorn won de titel „Geneeskrachtige plant van het jaar 2018“, die jaarlijks wordt uitgereikt door wetenschappers van de Universiteit van Würzburg.