Bloedwortel in de kloostergeneeskunde

bloedwortel (Potentilla erecta), ook wel slangenwortel, rode wortel en tormentil genoemd, is een rozenfamilie, dat voornamelijk in Europa voorkomend is. De plant komt vooral voor in boreale en gematigde zones. In Zuid-Europa komt bloedwortel alleen in de bergen voor, en nog zeldzamer in Noord-Aziatische landen en Groenland.

Deze plant, die vooral op heide groeit, duidt op stikstofarme bodems. Je komt ze ook tegen op vochtige weiden, aan bosranden en op open plekken . Ze houdt van halfschaduw en schrale grond die vochtig en humusrijk is.

In de middeleeuwen, toen de pest en andere epidemieën hun hoogtepunt bereikten, behoorde bloedwortel tot de allerbelangrijkste geneeskrachtige planten. Paracelsus adviseerde onder andere een mengsel van deze plant en pimpinelle om bloedingen en wonden te behandelen. Enkele eeuwen later sprak zelfs Sebastian Kneipp zich nog uit voor bloedwortel.

Vandaag drinken we bloedwortel in de vorm van thee om ons spijsverteringsstelsel een plezier doen. Giet kokend water over de gedroogde wortels en laat ze ongeveer tien minuten trekken. Gebruik één tot twee theelepels bloedwortel per kopje (250 ml). Als alternatief kunt u een tinctuur van bloedwortel gebruiken om te gorgelen, om uw Het verzorgen van uw tandvlees en uw mondslijmvliezen.

Bloedwortel wordt beschouwd als een van de planten met het hoogste gehalte aan looistoffen. Ongeveer 20 procent daarvan bestaat uit waardevolle stoffen. Looistoffen behoren tot de belangrijkste bestanddelen van geneeskrachtige planten. Ze hebben een samentrekkende en antimicrobiële werking, verlichten maag- en darmklachten en bevorderen de wondgenezing. Hierdoor smaakt bloedwortel aards en bitter.

Deze kruidachtige plant heeft een licht behaarde stengel met slanke, vertakte scheuten. Ze wordt ongeveer 15 tot 50 centimeter hoog. Kenmerkend zijn de grof getande bladeren, die aan de bovenkant donkergroen en aan de onderkant zilverkleurig zijn. Van mei tot september vormt ze felgele schaalbloemen uit.

De naam bloedwortel komt voort uit het feit dat de wortels van de planten een rood sap afscheiden.