Honing in de kloostergeneeskunde

Goudkleurig, veelzijdig in zijn werking: honing is veel meer dan alleen een Levensmiddelen. In principe is honing een geconcentreerde suikeroplossing, die honingbijen uit de nectar van planten maken. Daarmee vormt de zoete massa een Natuurproduct dat niet op synthetische wijze kan worden geproduceerd.

Hildegards Tipp:

• Milder Kräutergeist mit 5 Hildegard-Heilpflanzen für die Seele
• Rezeptur auf Basis von 800 Jahren Klosterwissen
• Bitterkraft – der Pionier seit 1996 von 4.000 Heilpraktikern verwendet!
• Beste Naturheilkunde: Bio & vegan

Honingbijen winnen honing uit de Nectar uit bloemen. Terwijl ze van bloem naar bloem vliegen en deze daarbij bestuiven, verzamelen bijen de kostbare bloemnektar en zuigen deze met hun zuigsnuit in hun honingmaag. Wanneer ze terugkeren naar hun bijenkorf, braken ze de inhoud van hun maag weer uit. De nectar heeft zich ondertussen in de maag vermengd met lichaamseigen enzymen; een deel van het water dat erin zit, is al verdampt.

Nu zijn de werkbijen aan de beurt. Ook deze bijen nemen de voorloper van de honing meerdere keren op, vermengen die daarbij met hun speeksel en braken het vervolgens weer uit. Op deze manier wordt de zoete massa steeds stroperiger van consistentie. Later laten de bijen het drogen in een honingraat, die ze afsluiten met hun eigen was – imkers noemen dit proces Afdekken. Zelfs als de honing klaar is, verplaatsen de bijen hem nog meerdere keren in hun bijenkorf.

De kant-en-klare honing dient voor de bijen in de eerste plaats als Voeding, waarmee ze de winter doorkomen. En die voedzame voorraad moeten de dieren met veel moeite bij elkaar zien te krijgen.

Honing bestaat voor ongeveer 80 procent uit Druiven- en vruchtensuiker, de rest bestaat grotendeels uit Water samen. Daarnaast zit er in de zoete massa nog Vitaminen, eiwitten, enzymen en mineralen, waaronder kalium, magnesium, ijzer en calcium. In detail verschillen de afzonderlijke honingsoorten echter qua samenstelling.

Aan honing worden veel positieve eigenschappen toegeschreven. In de Natuurgeneeskunde wordt het al geruime tijd gebruikt. Bovendien kan het zowel zowel inwendig als uitwendig toedienen. Van zijn antibacteriële en genezingsbevorderende werking Zelfs talrijke reguliere artsen zijn er inmiddels van overtuigd. De antibacteriële werking zou te danken zijn aan verschillende bestanddelen. Al in de middeleeuwen gebruikten mensen honing voor wondgenezing. Tegenwoordig richt het onderzoek op dit gebied zich vooral op de kostbare Manuka-honing waarvan het gebruik inmiddels zelfs is goedgekeurd als speciaal bewerkt geneesmiddel.

Als middel tegen hoest en verkoudheid is honing een populair huismiddeltje. Als je het in warme melk oplost, zou het de verkoudheidsverschijnselen moeten verlichten.

De oude Egyptenaren beschouwden honing als het voedsel van de goden en offerden het aan hun goden.