Teunisbloemolie: het belangrijkste in één oogopslag

Overdag zien teunisbloemen er nogal onopvallend uit, maar bij het vallen van de schemering beginnen deze kruidachtige planten hun bloemen te openen – zo snel dat je het kunt zien gebeuren. Daarbij verspreiden ze hun kenmerkende zoete, soms bijna opdringerig aandoende geur. Na de bloeiperiode kan uit de zaden, die bij honderden per bloemtros worden geproduceerd, Teunisbloemolie winnen door middel van koude persing. De olie is bijzonder rijk aan omega-6-vetzuren en wordt door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) aangemerkt als Natuurlijke geneesmiddelen uitgevoerd.

Hildegards Tipp:

• Wertvolle Bittertropfen nach Hildegard Von Bingen als praktisches Spray - Ideal für unterwegs
• Rezeptur auf Basis von 800 Jahren Klosterwissen
• Bitterkraft – der Pionier seit 1996 von 4.000 Heilpraktikern verwendet!
• Beste Naturheilkunde: Bio & vegan

Teunisbloemen (Oenothera) zijn een Plantengeslacht, die tot de familie van de teunisbloemachtigen (Onagraceae) behoren en ongeveer 200 verschillende soorten omvatten. De planten komen oorspronkelijk uit de Nieuwe Wereld; in de 17e eeuw kwamen ze vanuit Noord-Amerika ook naar Europa. Aanvankelijk werden ze in tuinen en parken gekweekt, waardoor ze na verloop van tijd verwilderden en zich over heel Europa verspreidden. In het wild vestigen deze vrij weinig veeleisende planten zich bij voorkeur op braakliggende terreinen, taluds en spoorwegdijken. Inmiddels worden de planten op grote schaal geteeld. De reden: de teunisbloemolie die uit de zaden wordt gewonnen.

Deze planten bevatten veel teunisbloemolie. Gamma-linoleenzuur en linolzuur vormen de belangrijkste bestanddelen van de olie – twee meervoudig onverzadigde Omega-6-vetzuren, die het menselijk lichaam niet zelf kan aanmaken en die het daarom alleen via de voeding kan opnemen. Daarnaast bevat teunisbloemolie oliezuur, andere vetzuren, mineralen, eiwitten en vitamine E.

Al de inheemse bevolking van Noord-Amerika gebruikte teunisbloemolie bij vrouwenkwalen en huiduitslag. Tegenwoordig wordt de olie vooral gebruikt voor de Behandeling van neurodermitis. Bij patiënten met dit ziektebeeld wordt een stofwisselingsstoornis vermoed. De getroffenen zouden een enzym missen dat betrokken is bij de lichaamseigen verwerking van omega-6-vetzuren. Dit leidt tot een droge, schilferige huid, gepaard gaande met een onaangename jeuk. Deze klachten zouden verlicht kunnen worden met teunisbloemolie, hoewel er tot nu toe nog geen eenduidige onderzoeksresultaten over zijn. Het hoge vetgehalte zou echter bijdragen aan het kalmeren van de huid. Vanwege het hoge vet- en vochtgehalte wordt teunisbloemolie vaak in cosmeticaproducten aanwezig, vooral in crèmes.

Daarnaast wordt het gebruik van de olie besproken bij mastodynie, met name bij cyclusgerelateerde borstspanning, en bij zenuwbeschadigingen in het kader van diabetes.

Haar decoratieve uiterlijk was de reden waarom de teunisbloem zijn weg naar Europa vond. De tweejarige kruidachtige plant bereikt een hoogte tussen de 100 en 200 cm. Vanaf juni ontwikkelt ze grote gele bloemen, die een rode tot paarskleurige tekening hebben en tot een buisje zijn vergroeid. Deze bloemen verwelken weliswaar vrij snel, maar daaruit ontstaan nu de peulen met de zaden, waaruit de teunisbloemolie wordt gewonnen. Er worden echter voortdurend nieuwe eetbare bloemen gevormd, waardoor de planten tuiniers lange tijd plezier bezorgen.