Wet op de natuurgeneeskundigen – Genezende werking en toepassing

In de wet op de alternatieve geneeskunde bepaalt de wetgever dat, wie onder welke voorwaarden als natuurgeneeskundige mag werken.

Hildegards Tipp:

• Wertvolle Bitterstoffe nach Hildegard Von Bingen
• Rezeptur auf Basis von 800 Jahren Klosterwissen
• Bitterkraft – der Pionier seit 1996 von 4.000 Heilpraktikern verwendet!
• Beste Naturheilkunde: Bio & vegan

Sinds 17 februari 1939 bepaalt de wet op de alternatieve geneeskunde, officieel afgekort als Wet op de geneeskunde of Natuurgeneeskundige, vast, wie in Duitsland het beroep van alternatief genezer mag uitoefenen. Sindsdien heeft de wet talrijke hervormingen ondergaan. De laatste wijziging dateert uit 2016. De wet wordt aangevuld met uitvoeringsverordeningen.

De wet op de natuurgeneeskundigen bepaalt de wettelijke grondslag voor de uitoefening van het beroep daarin. Daarin wordt de vergunning als natuurgeneeskundige gedefinieerd en wordt het werkterrein beperkt. De wetgever ziet zich hiertoe genoodzaakt omdat er geen uniform geregelde vergunning voor deze beroepsactiviteit bestaat.

Natuurgeneeskundigen proberen, fysieke en psychische klachten verlichten met natuurgeneeskunde en andere alternatieve behandelmethoden. Daarmee vormen ze in zekere zin een tegenpool van de reguliere geneeskunde en benaderen ze de behandeling op holistische wijze – geheel in de traditie van de Hildegard van Bingen.

Om deze activiteit uit te oefenen, is in Duitsland geen artsenvergunning nodig. Alleen al hierdoor maakt de wet op de natuurgeneeskunde een onderscheid tussen natuurgeneeskundigen en artsen en psychotherapeuten. Wie geen arts is en dus geen artsenvergunning heeft, maar wel natuurgeneeskunde wil beoefenen, mag zich uitsluitend ‘natuurgeneeskundige’ noemen. Andere benamingen zijn volgens de wet op de alternatieve geneeskunde verboden en mogen alleen als aanvullende vermelding op het praktijkbord worden vermeld, bijvoorbeeld om het specialisme nader te specificeren.

Om het beroep van alternatief genezer uit te oefenen, Volgens de wet is hiervoor een vergunning vereist. Deze krijg je na het afleggen van een door de overheid gereglementeerd examen, die door de gezondheidsdiensten worden uitgevoerd.

De wet op de alternatieve geneeskunde definieert de activiteiten, die een natuurgeneeskundige mag uitvoeren, en stelt daarmee een kader voor de behandeling vast.

Een natuurgeneeskundige heeft het recht om, Onderzoeken uitvoeren, diagnoses stellen en lichamelijke en psychische aandoeningen behandelen.

De wet staat de behandeling van patiënten toe Vrijheid van therapiekeuze. De natuurgeneeskundige kan voor de behandeling zowel reguliere als natuurgeneeskundige of holistische methoden toepassen. De wet op de natuurgeneeskunde verbiedt echter het voorschrijven van receptplichtige geneesmiddelen en verdovende middelen.