Duivelsklauw: het belangrijkste in één oogopslag

De Afrikaanse duivelsklauw (Harpagophytum procumbens) behoort tot de sesamfamilie en vindt zijn oorsprong in het Afrikaanse continent. Natuurlijk komt ze vooral voor in Botswana, Namibië, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Ze geeft de voorkeur aan woestijnsteppen.

In dit land groeit de duivelsklauw niet. Ze houdt van Hitte, droge grond en sterke temperatuurschommelingen. U zou kunnen proberen ze in een kamerkas te kweken. Gebruik daarvoor een zeer zanderige en mineraalrijke grond.

De duivelsklauw staat niet bekend als voedingsmiddel. Hij wordt voornamelijk gebruikt in de traditionele volksgeneeskunde. Zuid-Afrikaanse volkeren gebruiken hem al heel lang bij koorts en pijn; Soldaten hebben ze in de 20e eeuw naar ons gebracht. Er zijn aanwijzingen dat de duivelsklauw een werking heeft bij artrose en andere ontstekingen zou kunnen hebben. Orale inname zou een gunstig effect hebben bij reuma en maag- en darmklachten. Bij spierpijn wordt de duivelsklauw uitwendig toegepast in de vorm van zalven.

De Afrikaanse duivelsklauw behoort tot de planten die nog onvervalste bitterstoffen bevat. Daarnaast vertoont zij fenolglycosiden, flavonoïden en veel koolhydraten op. Belangrijk voor de werking van de duivelsklauw is waarschijnlijk de stof Harpagoside.

De kruidachtige duivelsklauw vormt uitlopers op de grond, die tot twee meter lang kunnen worden. Meestal wordt ze niet hoger dan vijftien centimeter. Ze heeft grijsgroene, eivormige bladeren die duidelijk gegolfd zijn. Daarnaast vormt ze in december, januari en februari felroze tot paarse klokjesbloemen die een diameter van ongeveer vijf centimeter hebben.

Interessant is de wortel van de Afrikaanse duivelsklauw: deze heeft een palenwortel, waarvan knolachtige opslagwortels af te takken. Het zijn juist deze laatste die in de kruidengeneeskunde worden gebruikt. De opslagwortels groeien na de oogst weer aan, zodat het kruid zelf ongeschonden blijft.

De duivelsklauw dankt zijn naam aan zijn vruchten, waarop kleine weerhaakjes zitten. De capsules, die tussen de tien en vijftien centimeter groot zijn, blijven zo in de vacht van dieren haken. Op die manier verspreiden ze de zaden en helpen ze de plant zich te verspreiden.